اميد داریم كه او می آید

در ذهنم هميشه ماندنی است و بیاد می آورم زمان رفتنش چگونه قلم ها شروع به گريستن كردندوهمه باهم شكستند. ديگرشوقي در نوشتن ها نبود چون شکستن هم ،نوبتی نبود.فقط مرگ بود كه  داشت برشكسته شدنقلم ها تبسم مي زد. بعد از رفتنت قلمی رانیافتم آنگونه كه ميخواهد بنويسد زیرا ترس و وحشت درمیان آنهاایجادشده بوده وهست. جست وجویی براي يافتن قلم كردم ، قلمي كه بشود با آن خيلي از ناگفته هايي را كه نمي توان به زبان آورد بنويسم .بر بام دنيا سركي كشيدم،اما هر چه گشتم هيچ نيافتم.

نگاهي به گستردگی آسمان كردم چيز اميدوار كننده اي هم در آن نديدم .كم كم غروب غم انگيز،پهنای آسمان رافرا گرفت، آرام آرام هوا تاريك وتاريكتر شد. با اميدي چشم انتظار ماه نشستم تا بتوانم در خيال خودنوشته اي را كه در ذهن خود دارم روي آن تجسم كنم ،اما اثري هم ازماه پيدا نكردم.به ستاره ها نگريستم ستاره ای را ندیدم كه بدرخشد تا بتوانم دلم را به آن خوش كنم. با ناراحتي بسيارسرم را پايين انداختم .

اما گذشت و گذشت و گذشت...

 دوباره به آسمان نگاهي كردم دیدم اين بارستاره ها بیشتر از قبل میدرخشیدند.تعجب كردم  امیدوارانه بهآسمان و ستاره ها خيره شدم باخود گفتم: چه اتفاقی افتاده ؟ ناگهان ديدم از دورستاره ای چنان درخششی از خود نشان می دهد وچنان خودنمايي مي كند که پرتو نورش آسمان را آذین بندی می کند. مطمئن بودم و هستم كه آن ستاره اميدي با خود دارد و خواهد داشت. بی ترديد آن ستاره همان ستاره اي ست كه به دنبال آن بودم ، ستاره اي كه گروهي محدود و تنگ نظر به دنبال محو كردنش در میان ستاره ها بوده اند. چرا؟آیادرخشش این ستاره در آسمان بزرگ خدا گناهی دارد ، كه حق درخشیدن نداشته باشد؟شايد آنها نمي دانند كه این ستاره قلمش با خود فكري نودارد ، آری شاید جواب سوال همین باشد.خودش خوب مي داند و به ياد مي آورد آن روزي كه رفت ،قلم هايي كه در حال نوشتن بودند چگونه شكستند و گريستند وکاغذ دست نوشته هاي آن روز را باقطرات  اشك خود خيس مي كردند. اميدواريم که بیاید و با آمدنش  تحولي دوباره در ميان قلم هاي شكسته و شوق نوشتن را در ميان آنها ایجاد کند.ماهم با آن قلم هاي شكسته و خشكيده درمركب و با چشم اميدي بسويش دست ياري دراز كرده ايم بلكه بيايد وشورو شوق دوباره نوشتن را درميانمان زنده كند. همه منتظريم كه درخشانترازقبل وبا روشنايي بيشتربيايد.

 طلوعی دوباره بعد از غروبي دلگير و غم انگيز تنها امیدهمه ماست.

بی صبرانه منتظر آمدن این ستاره درخشان جناب آقای سید محمد خاتمی به عرصه انتخابات هستیم .از عزيزان و بزرگان نظام در خواست داريم كه در آمدن اين ستاره درخشان و محبوب، ما را ياري كنند ونگذارندعده ای جلوی این ستاره را بپوشانند تا  بلکه ما جوانان باحضور این شخصیت والا مقام  امیدمان به آینده این نظام بیشتر و بیشتر شود.

آمدنش پایان انتظار و تاریکی هاست و تولدي دوباره براي نوشتن دست نوشته هاي اشک آلودماست و همه چشم انتظار معلم قلميم و امیدواریم که او بیآید  

عشق در اصل از گياهي معني اش نشات گرفت

اولين بار بهر خالق واژه اش وسعت گرفت

گوشه اي از وصف آن در دوم خرداد بود

بامحمدخاتمي خرداد شخصيت گرفت